Simata Kapnou

ΠΥΡΚΑΓΙΑ και «ΠΡΟΟΔΟΣ»

Πού είναι τέλος πάντων αυτή η ρημάδα η πρόοδος, που όλο για αυτή μιλάμε και γιατί δεν
μπορώ εγώ να τη δω; (Εκτός από την πρόοδο της ιατρικής βέβαια που μπροστά της μόνο
δέος και ευγνωμοσύνη αισθάνομαι)

Ποια είναι τα επιτεύγματά της; Τάισε τους πεινασμένους; Προστάτευσε τα παιδιά; Έσβησε
τους πολέμους; Πρότεινε μια άλλη πνευματικότητα;

Όχι, Ίσα – ίσα! Τα επιδείνωσε όλα.

Κατάφερε όμως, αυτή η ρημάδα η πρόοδος, κάτι ασύλληπτο, άρα «μεγαλειώδες» :
Τσάκισε, διέλυσε τον πλανήτη! Για τους εξής απλούς λόγους : Για τη βουλιμία, την
απληστία, και ένα ηλίθιο αίσθημα «παντοδυναμίας». Το ίδιο αίσθημα που συνδέει τα
«παλληκάρια» που μακελεύουν τις γυναίκες. Όλα συνδέονται. Δυστυχώς.

Και άντε τώρα το κοινό μας σπίτι να ξαναφτιαχτεί : Να κλείσει η τρύπα του όζοντος, να
μπουν οι πάγοι στη θέση τους και να ξαναπαγώσουν, να φυτρώσουν δάση, να
ξεμολυνθούν οι θάλασσες και τα ποτάμια, κλπ.

Ναι, αλλά ίσως θα πει κάποιος ότι η πρόοδος έχει και τα καλά της : Έχουμε την τέταρτη
βιομηχανική επανάσταση (που είναι κάτι σαν τον covid, σιγά-σιγά θα γίνει δέκατη όπως και
η μετάλλαξη Δ θα γίνει Ω, χτύπα ξύλο).

Π.χ, το τρένο αντί να φτάνει στον προορισμό του σε πέντε ώρες θα φτάνει σε τρεις και το
smart phone θα γίνει κάποτε genius phone και οι genius επικοινωνίες μας θα
τροφοδοτούν τους genius εγκεφάλους μας.

Και όλοι – έχοντας κερδίσει τις δυο ώρες από το ταξίδι με το τρένο που είπα πριν – θα τις
δουλέψουμε εντατικά και θα γίνουμε πολύ πλούσιοι.

Μέχρι και είσοδο σε πάρτυ της Μυκόνου θα μπορούμε να πληρώσουμε και θα
λικνιζόμαστε ανέμελοι και σέξι επιδεικνύοντας τους θεσπέσιους κοιλιακούς μας.

Γιατί τι σόι «νέοι» είμαστε αν δεν διεκδικούμε το ιερό, συνταγματικό μας δικαίωμα στη
διασκέδαση;

Τι βαθιά λύπη Θεούλη μου.

Ο Ιονέσκο ωχριά μπροστά σε όλα τα παραπάνω.

Συγγνώμη για το απλοϊκό μου σημείωμα αγαπητοί φίλοι, αλλά νιώθω τέτοιο θυμό τώρα
που καίγεται ή πνίγεται ο κόσμος – όχι μόνον εδώ, παντού – και τέτοια θλίψη, όπως όλοι
μας.

Και τι να κάνουμε; Να πάμε να γίνουμε εθελοντές πυροσβέστες; Και αυτό δεν το λέω
σαρκάζοντας ή σαν καλαμπούρι, το λέω και το εννοώ. Τι να κάνουμε;

Σε κάποια χρόνια, αν πάει έτσι, θα διαβάζουν οι επόμενοι άνθρωποι τα ποιήματα του
Ελύτη και του Γκάτσου για το Αιγαίο και το «φλισκούνι και την άγρια μέντα» και θα
νομίζουν ότι τα ποιήματα αναφέρονται στην εποχή του Χαλκού.

Το τρομακτικό δεν είναι μόνον ότι την πατήσαμε, ενώ πολλοί ειδοποιούσαν εδώ και
δεκαετίες.

Το τρομακτικό είναι ότι ελάχιστοι άνθρωποι ασχολούνται και μιλούν για έναν άλλο τρόπο
ζωής και οργάνωσης, όπου όλοι έχουν όλα όσα χρειάζονται, αλλά τίποτα το περιττό. Καμιά
ψεύτικη ανάγκη, καμιά βουλιμία για κατανάλωση. Η φράση «λιτή αφθονία» του Σερζ
Λατούς τα λέει όλα.

Το να καιγόμαστε ή να πνιγόμαστε ή να στερεύει το νερό μας θεωρείται νορμάλ, το να
σκεφτόμαστε όμως με άλλο τρόπο, θεωρείται ανεδαφικό ή και γραφικό. Σας να χάσαμε ως
είδος την όποια καλοσύνη, εξυπνάδα και μαχητικότητα που διαθέταμε.

Μακάρι να τα ξαναβρούμε.

Και είναι σπάνια πια εκείνα τα αυθάδικα, «ζιζάνια» αστραφτερά πνεύματα που δεν
χαμπάριαζαν, δεν φοβόντουσαν, δεν ήταν κυριλέ και που κάποτε σφύριζαν στα αυτιά των
συγχρόνων τους κάτι σαν : Για γύρνα λίγο το κεφάλι σου προς τα εδώ. Να μια καινούρια,
ανάποδη σκέψη. Ασχολήσου με αυτήν, έτσι για να γίνει η ζωή πιο δίκαιη και πιο όμορφη
μέσα στην άφατη πολυπλοκότητά της.

ΥΓ
Μια τελευταία σκέψη: πριν κατοικηθεί ο πλανήτης από φιλοσόφους, ποιητές, χειρώνακτες,
ακτιβιστές κ. λπ – και όχι αποκλειστικά από πολυεθνικές – θα μπορούσε να έχει υπάρξει
πρόληψη και προστασία, μέσα σ’ αυτή την ακραία συνθήκη; Εννοείται!
Διαχρονικά θα έπρεπε.
Τόσα φράγκα ξοδεύουμε για μνημόνια και εξοπλισμούς. Ένα στόλος καναντέρ και
πρόσληψη πυροσβεστών και οι αντιπυρικές ζώνες και ο καθαρισμός των εύφλεκτων
μπάζων κ.λπ κ.λπ, αυτά θα μας ρίξουν έξω στον προϋπολογισμό; Μη τρελλαθούμε.
Αλλά… οι έρμοι οι άνθρωποι, τα έρμα τα ζώα, τα έρμα τα δάση. Kai τα έρμα τα σπίτια ( κι
αυτά ψυχή έχουνε, ανθρώπινο DNA έχουνε, από ιδρώτα φτιάχτηκαν ).
Και τελικά, η έρμη, ανοχύρωτη ζωή μας.

4 Αυγούστου 2021
Κάτια Γέρου

Leave a Reply