Simata Kapnou

Η Γαζα και εμεις

Παιδιά δολοφονούνται κάθε μέρα στη Γάζα. Όσους νεκρούς μετράμε εδώ καθημερινά από τον covid τόσοι και κι άλλοι τόσοι σκοτώνονται εκεί πέρα… μακρυά, δίπλα μας δηλαδή. Κι εμείς survivor κι άγιος ο θεός, και, μετά απορούμε για την αδιαφορία των πολιτών για την ίδια τους τη ζωή. Δικτατορία δεν συμβαίνει πλέον με τανκς, αλλά με το φοβερό και μέχρι τώρα ανίκητο όπλο, την τηλεόραση. Μας έχει απομείνει το διαδίκτυο ( μέχρι πότε;)…

Η νίκη του Life Style καθέτως και οριζοντίως. Ο μεγάλος όμως νικητής είναι ο θάνατος, όταν πεθαίνει ένας καλλιτέχνης μοιάζει σαν όλοι να χορεύουν πάνω στο μνήμα του. Κ ι αν πω ότι αυτό είναι βαθιά πολιτικό – ξέρω ότι το πιστεύουν και κάποιοι, λίγοι φυσικά – θα χρειαστεί να χτυπήσω την πόρτα της αριστεράς και να την απασχολήσω από τα δικά της υπαρξιακά ζητήματα. Θα το κάνω όμως, αλλά όχι μόνος. Εδώ χρειάζεται να τους θυμίσουμε ότι, ο πολιτισμός ( η ζωή μας δηλαδή ) σβήνει άδοξα, ότι η μόνη πνευματική τροφή είναι το όπλο του εχθρού: το ηλιθιοκούτι, ότι οι νέες γενιές αγνοούν όχι μόνο τον Τάσο Μπαντή, τον Λευτέρη Βογιατζή, αγνοούν τον Κούν, τον Μάνο, τον Μίκη, τον Πικιώνη, τον Χατζή, τον Βουτυρά, τον Βαμβακάρη, τον Θεόφιλο, τον Τσαρούχη, τον Εμπειρίκο, τον Ελύτη, τον Πουλατζά, τον Λαζάνη, τον Κωνσταντινίδη, το περιοδικό Ο Πολίτης, τη διάσπαση ΚΚΕ/ΚΚεσ., τη Νομική, αγνοούν τους αγώνες που κάποιοι έδιναν σ’ όλη τους τη ζωή όπως ο Περικλής Κοροβέσης, υπέρ πολιτισμού και τέχνης.

Οι καταλήψεις μας, εκτός από απαραίτητες και αναγκαίες, ήταν ένα πολύ γερό όπλο μας. Εξ άλλου γι αυτό τις καταστρέφουν σήμερα οι εξουσιαστές. Ο φασισμός έχει ανοίξει φτερά από πάνω μας. Και κάποιοι προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία, να σβήσουν τη μνήμη, λες και είμαστε ram σε pc… να ξεχάσουμε όλα όσα μας έφτιαξαν εμάς σήμερα, πλήρης κάθαρση, ένας ιδιότυπος αφανισμός κριτικής σκέψης, σαν τα σίδερα και τα γυαλιά που σκεπάζουν τα χωράφια μας και κάνουν τη γη να ξεχνάει ότι γεννάει τροφή και ειρήνη…

Κυριάκος Κατζουράκης

Φωτογραφία του έργου: “Χούντα 67″, λάδι σε καμβά – 1969

Leave a Reply